Þegar rakin er saga Íslenskuskólans í Lúxemborg er nærtækast að byrja á úrdrætti úr bókinni Landnám Íslendinga í Lúxemborg sem gefin var út 1994. Kaflinn er birtur með góðfúslegu leyfi Sögunefndar Íslendinga í Lúxemborg.
Íslendingafélagið hefur um langt árabil staðið fyrir íslenskukennslu fyrir börn og unglinga. Það var kennaramenntuð kona, Ella Kristín Karlsdóttir, sem kom þessari kennslu í gang árið 1975 ásamt Ólöfu Björnsdóttur Kvaran. Kennt var einu sinni í viku og börnunum skipt í tvo hópa eftir aldri. Yfirleitt byrjuðu krakkar að koma í íslenskukennsluna sjö til átta ára gamlir, eða þegar þeir voru orðnir læsir. Þeir elstu voru á aldrinum fjórtán til fimmtán ára, en þó hefur eldrei verið neinn hámarksaldur, og dæmu eru um að krakkar hafi stundað námið lengur.
Kennslunni var skipt í lestur, skrift og svo e.k. samfélagsfræði, þar sem krökkunum var kennt um Ísland og íslenska samfélagið og þau búin undir það að lifa og starfa á Íslandi, ef þau kysu það í framtíðinni. Þá var unglingum, sem hugðust sækja framhaldsskóla á Íslandi, boðið upp á leiðsögn til að auðvelda þeim að aðlagast nýjum aðstæðum.
Íslenskukennslan hefur mætt miklum velvilja á Íslandi. Þannig hafa í það minnsta tvisvar sinnum fengist gefins kennslubækur frá Skólavörubúðinni og Vinafélag Íslendinga í Lúxemborg gaf einnig eitthvað af bókum til starfsins.
Árið 1986 gerðist það í fyrsta skipti að Íslendingafélagið sótti um, og fékk, styrk til kennslunnar frá menntamálaráðuneytinu á Íslandi. Árið 1988 fékk félagið aftur styrk til að halda úti kennslunni og síðan hafa íslensk menntamálayfirvöld styrkt þetta starf á hverju ári.
Fyrstu árin sá Ella Kristín Karlsdóttir um kennsluna ásamt þeim Ólöfu Björnsdóttur Kvaran og Jennýju Matthíasdóttur. Síðan hafa margir komið þar nærri, bæði Íslendingar búsettir í Lúxemborg og aðrir sem búsettir hafa verið í nágrannalöndunum. Einnig hefur það stundum verið gert, að þegar leikstjóri hefur komið frá Íslandi til að setja upp sýningu fyrir leikklúbbinn Spuna, hefur hann einnig tekið kennsluna að sér. Þannig hefur t.d. leikstjórinn Andrés Sigurvinsson alloft séð um íslenskukennsluna. Undanfarin ár hefur kennslan verið að mestu í höndum Fríðu Bjarkar Ingvarsdóttur bókmenntafræðings, sem þykir hafa unnið gífurlega gott og jákvætt starf með íslensku börnunum.
Í upphafi fór kennslan fram einu sinni í viku og þótti það mörgum full mikið, enda er skóladagurinn í Lúxemborg langur og kennt sex daga vikunnar. Þess vegna var framkvæmdinni breytt þannig, að nú mæta krakkarnir til kennslunnar einn sunnudag í mánuði yfir vetrartímann.
Eins og fyrr segir hefur kennslan farið fram víðs vegar um landið, en oftast hefur þó verið reynt að halda hana nálægt þeim svæðum þar sem Íslendingarnir eru fjölmennastir. Venjulega þarf að skrifa bréf til menntamálayfirvalda eða til einhverrar sveitarstjórnarinnar til að fá inni fyrir kennsluna. Stundum hefur komið fyrir, að erfitt hefur verið að fá viðunandi húsnæði. Í Lúxemborgískum skólum hefur hver kennari sína stofu og þar geymir hann öll sín kennslugögn. Mörgum var því illa við að lána sínar stofur undir íslenskukennsluna. Fyrir vikið vildi brenna við, að einungis fengist lélegt húsnæði sem var því sem næst hætt að nota og aðstaðan þar eftir því. Stundum varð að hafa þann háttinn á, að einhver fór í skólahúsið daginn fyrir kennslustund til þess að kveikja á kyndingunni. Það kom jafnvel fyrir að börnin þyrftu að sitja kappklædd í úlpunum sínum á meðan á kennslunni stóð. Stundum voru kennslustofurnar illa búnar nauðsynlegum áhöldum. Einn veturinn sá Maríus Jónasson um kennsluna ásamt konu sinni, Lindu Kristinsdóttur, og þurfti hann að taka sig til og smíða þrjár kennaratöflur til að geta stundað kennsluna svo vel færi.
Undanfarið hafa húsnæðismálin verið í ágætu lagi, sérstaklega eftir að Íslendingafélagið gerði samning er veitti þeim aðgang að skólahúsi í Kirchberg. Það er þó draumur flestra, að í framtíðinni geti félagið látið kennsluna fara fram í sínu eigin húsnæði.
(Landnám Íslendinga í Lúxemborg, bls. 85-86)
